अन्धकारको देवदूत: लुसिफरको दण्ड र बोध
अन्धकारको देवदूत: लुसिफरको दण्ड र बोध
स्वर्गको सबैभन्दा चम्किलो र सुन्दर देवदूत (Angel) थिए— लुसिफर । उनको चमकको अगाडि सूर्यको किरण पनि फिक्का लाग्थ्यो । ईश्वरले उनलाई ज्ञान, सौन्दर्य र संगीतको अद्भूत शक्ति दिएका थिए । तर, यही अत्यधिक सुन्दरता र ज्ञान नै उनको अहंकारको कारण बन्यो ।
लुसिफरलाई लाग्न थाल्यो— "जब म यति पूर्ण र शक्तिशाली छु भने म किन कसैको अगाडि झुक्ने ? म आफैं ब्रह्माण्डको शासक किन नबन्ने ?"
उनको यो अहंकारले स्वर्गमा विद्रोहको रूप लियो । उनले ईश्वरको सर्वोच्चतालाई चुनौती दिए । परिणामस्वरुप, स्वर्गमा एउटा भयानक युद्ध भयो । तर ईश्वरको असीम शक्तिको अगाडि लुसिफरको केही लागेनल । सजायस्वरूप, लुसिफर र उनका अनुयायीहरूलाई स्वर्गबाट सधैँका लागि निष्कासित गरियो ।
पातालको जन्म र नयाँ साम्राज्य:
स्वर्गबाट खसेपछि लुसिफर जलिरहेको अन्धकारको खाडल, अर्थात् "नरक (Hell)" मा पुगे । उनको त्यो दिव्य चमक हरायो र उनी 'शैतान' (Satan) को रूपमा चिनिन थाले ।
तर लुसिफर साधारण थिएनन् । उनले नरकको जलनमा पनि आफ्नो हार स्विकारेनन्। उनले नरकको सिंहासनमा बसेर एउटा कसम खाए:
"स्वर्गमा दास बनेर सेवा गर्नुभन्दा नरकमा राजा बनेर शासन गर्नु कयौँ गुणा उत्तम छ।"
उनले ईश्वरको सबैभन्दा प्यारो रचना— "मानव" लाई आफ्नो निसाना बनाउने निर्णय गरे । उनले मानव मनमा लोभ, क्रोध, अहंकार र वासनाको बीउ रोप्न सुरु गरे, ताकि मानिसहरू आफैं स्वर्गको बाटो छोडेर नरकतिर गुडून् ।
एउटा अप्रत्याशित मोड:
शताब्दीयौंसम्म लुसिफरले मानिसहरूलाई बहकाइरहे । तर समयसँगै उनले एउटा अनौठो कुरा महसुस गरे। मानिसहरू गल्ती आफैं गर्थे, लोभमा आफैं फस्थे, तर दोष जति सबै लुसिफरलाई दिन्थे ।
एक दिन, लुसिफर पृथ्वीको एउटा एकान्त स्थानमा मानव भेष धारण गरेर बसेका थिए। त्यहाँ एकजना भिक्षु ध्यान गरिरहेका थिए । लुसिफरले ती भिक्षुलाई सोधे, "तिमीहरू हरेक खराब कामको पछाडि शैतान (म) लाई किन दोष दिन्छौ ? के तिम्रो मनभित्रको लोभमा मेरो हात हुन्छ र ?"
भिक्षुले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए, "लुसिफर, तिमी त केवल एउटा ऐना हौ । तिमीले मानिसलाई खराब बनाउने होइन, तिमीले त मानिसभित्र लुकेको अन्धकारलाई मात्र बाहिर ल्याइदिने हौ । छनोट त सधैँ मानिसकै हातमा हुन्छ ।"
महान् बोध:
भिक्षुको कुरा सुनेर लुसिफर स्तब्ध भए । उनलाई महसुस भयो कि उनी ईश्वरको विरोधी होइन, बरु ईश्वरकै योजनाको एउटा हिस्सा हुन् । यदि संसारमा लुसिफर (अन्धकार) नभएको भए, मानिसहरूले उज्यालो (ईश्वर) को महत्त्व कहिल्यै बुझ्ने थिएनन् ।
खराबको अस्तित्व विना असलको मूल्य हुँदैन । लुसिफरले बुझे कि उनको पतन र उनको यो रूप पनि ब्रह्माण्डको सन्तुलन कायम राख्नका लागि आवश्यक थियो ।
कथाको सन्देश:
लुसिफरको कथा केवल एउटा अहंकार र पतनको कथा मात्र होइन । यसले यो सिकाउँछ कि असल र खराब, उज्यालो र अँध्यारो दुवै हाम्रै मनभित्र हुन्छन् । शैतानले केवल बाटो देखाउन सक्छ, तर त्यसमा हिँड्ने वा नहिँड्ने फैसला सधैँ हाम्रै विवेकमा निर्भर गर्दछ ।
Comments
Post a Comment